Znaki

Nigdy się nie dowiesz dlaczego tak jest

kto kiedy ustalił dla nich taki los

każąc od początku krzyż zbyt ciężki nieść

zadrę wbitą w serce w głowie z piekła głos

nie pojmiesz co czują co czyha w ich śnie

który w nich akurat odezwie się ton

skutkiem co przyczyną jest gdy idzie źle

kiedy i dlaczego wybije im dzwon

a może dla ciebie ich los to jest znak

by zmienić coś jeszcze spojrzeć sobie w twarz

i zanim to wszystko trafi jasny szlag

ratować co możesz docenić co masz

2022

Plan roczny

przetrwać jedynie błota i deszcze

mrozy odwilże śnieg i wichury

nieba bez słońca wilgoć mgieł jeszcze

nie dać się wciągnąć w mrok dniom ponurym

dotrwać do trawy świeżo zielonej

ptasich koncertów w słońcu wiosennym

by patrzeć w kwiaty ciepłem złocone

skrzydła motyli nektarem sennych

wciągnąć do piersi świeże powietrze

zmieszać drzew oddech z oddechem swoim

wonią ziół leśnych wypełnić wnętrze

ukoić nerwy rzeki spokojem

i odżyć znowu z rytmem natury

poczuć że jeszcze drogi nie koniec

jak kwiat do słońca wznieść wzrok do góry

nabrać nadziei jak wody w dłonie

odnaleźć radość w psa oczach wiernych

ukryć głęboko krzyk samotności

lęk przed przyszłością uśpić cholerny

trzymać na dystans niechcianych gości

choć wiem że stoją za ścianą mroku

kuszą mnie szeptem u światów granic

i ich smutnego boję się wzroku

że mu ulegnę i pójdę za nim

2022

Pętla

Bądź mi na dłoni drżącym motylem

kawę herbatę spijmy z cytryną

zostaw po sobie jaśniejszą chwilę

zanim w przeszłości wszystkie zaginą

nie dbam czy będziesz o mnie pamiętać

czy to dla ciebie miało znaczenie

ostatni uśmiech a potem pętla

i pozostanę jedynie cieniem

w oddali za mną światło blednieje

a w nim twój płomyk jak iskra w nocy

mrok coraz gęstszy zdusił nadzieję

by mnie zawrócić już nie ma mocy

jeszcze ostatnie w ciemność spojrzenie

w głowie wspomnienia błądzą dziecinne

łza jedna po niej tylko westchnienie

ból krótki który zakończy inne

jeśli rozumiesz choć odrobinę

ból nieustanny i lęk przed wszystkim

jeśli wiesz jak jest w ciemną godzinę

czuć się zupełnie obcym dla wszystkich

jeśli choć drobny wyrzut sumienia

masz że się zrobić mogło coś więcej

zamiast łatwego mnie potępienia

może dla żalu znajdzie się miejsce

2022

Odejdź póki możesz

Jeśli chcesz pomocy

jeśli szukasz rady

nie trafiłeś dobrze

pomyliłeś drzwi

nie chodź tu po nocy

zatrzyj kroków ślady

tu ci nie pomoże

bez wątpienia nikt

kiedyś dróg przede mną

była tęcza cała

mogłem iść ku słońcu

każdą jedną z nich

dzisiaj idę jedną

co mi pozostała

tą na której końcu

nie czeka już nikt

ogarek nadziei

ocal zanim zgaśnie

póki nie jest gorzej

odwróć się i idź

trudno się podzielić

tym co kona właśnie

mnie już nie pomoże

absolutnie nic

2022

Lady Niegodziwa

Tysiąc lat temu w Anglii dalekiej

żył lord - choć bogacz nieszczęsnym człekiem

był bo miał żonę tak urodziwą

co też rozpustną i niegodziwą

która co nocy do swych kochanków

gnała na koniu by o poranku

już być z powrotem ale poddani

widzieli nieraz kiedy ich pani

mknęła przez miasto przy gwiazd ozdobie

bez szat - o zgrozo! - żadnych na sobie

była to dama tak wyuzdana

chucią lubieżną do mężczyzn gnana

przynosząc przez te czyny nieprawe

wstyd dla mieszkańców oraz złą sławę

mąż jej nieszczęsny martwił się długo

mnichów sprowadzać nakazał sługom

lecz ci dostawszy garść monet złotych

szkodzić darczyni żadnej ochoty

nie mieli lord więc czy z bezsilności

czy chcąc dokuczyć biednej ludności

co była świadkiem cnoty upadku

drastycznie podniósł wymiar podatków

wszak kto o cudzych myśli problemach

kiedy do gęby włożyć co nie ma?

gdy dowiedziała się lady o tym

choć nie obchodził jej los biedoty

to lęk ją przejął że bunt możliwy

w którym dopadnie ich lud parszywy

okrutny wtedy czeka ją koniec

hańbą okryta na stosie spłonie

więc prosząc do nóg padła mężowi

aby w podatkach ulżył ludowi

lord tak pomyślał bo nie był głupiec

by w jednym ogniu dwie gęsi upiec

i postanowił: z samego rana

lady po szyję od stóp odziana

konno przejedzie do miasta krańców

na oczach wszystkich jego mieszkańców

i będzie patrzeć w oczy te wszystkie

wtedy powrócą podatki niskie

lady to słysząc zbladła ze strachu

wiedziała że ją mąż złapał w szachu

wolała jednak ze wstydu płonąć

niżby ją żywym ogniem palono

więc przejechała konno w ubraniu

a kiedy zewsząd patrzono na nią

czuła się jakby z szat ją odarto

czasem jest śrubę dokręcić warto

2022

inspiracja: legenda angielska

Trofea - rymelik myśliwski

nocami szedł w las mąż jej drogi

trofea jej składał pod nogi

gdy wracał nad ranem

do żony zaspanej

i nowe zyskiwał wciąż rogi

2022

Znaszli ten kraj (hymn polski)

znaszli ten kraj

gdzie duma wznosi czoła

że jest się naj

a inni gorsi zgoła

w wielkości mit

od dziecka gdzie wsłuchani

dążą na szczyt

nic że megalomanii

gdzie wiary łut

herosa czyni z zera

ku nieba wrót

w lot skrzydła rozpościera

by ducha wznieść

gdy rozum śpi ku słońcu

i trwać we śnie

by zbudzić się na końcu

upadłszy z chmur

ślad znaczą swój Ikary

na bieli piór

czerwoną krwią ofiary

2022

zapożyczenia z: A. Mickiewicz

Ważne są tylko te dni... ♫

tyle było dni

tyle miałeś szans

nie zrobiłeś nic

minął dobry czas

gdy nadzieję masz

na przyszłości dni

jedno musisz znać:

nie zmieni się nic

bo ważne są tylko te dni które dawno za nami

ważnych jest kilka tych chwil które wciąż wspominamy

pewien taki ktoś

kupił dom i sad

chciał znaleźć to coś

ale w pustkę wpadł

choć majątek prysł

nie odnalazł się

dopadły go dni

przeszłe mówiąc że:

ważne są tylko te dni które dawno za nami

ważnych jest kilka tych chwil które wciąż wspominamy

 

jak odnaleźć ludzi

którzy byli z nami?

jak się przestać łudzić

że się znów spotkamy?

czy słuchać się starasz

serca czy rozumu

czy trzymasz się z dala

od tępego tłumu -

nie znajdziesz tych wszystkich

przez czas pokonanych

nie poskładasz myśli

w kawałki strzaskanych

jak odnaleźć w sobie

radość i nadzieję?

może znajdziesz w grobie -

czasu już niewiele

ważne są tylko te dni które dawno za nami

ważnych jest kilka tych chwil które wciąż wspominamy

 

2021

inspiracja / parafraza / zapożyczenia z: M. Grechuta

♫ na melodię: M. Grechuta

Ptasia stołówka

wnet po pierwszych uśmiechach

ciężkiego od zimna słońca

budzą się w sadzie drzewa

gdy ktoś gałęzie ich trąca

z nich bacząc wokół rozważnie

czy wstaje bezpiecznie dzień nowy

sikorki lądują pod daszkiem

w żakietach cytrynowych

a już to z gałązki sąsiedniej

to z daszku im sypią na głowy

śnieg wróble tak głodne jak biedne

w płaszczykach szarobrązowych

i stają o ziarno w zawody

i skaczą i płoszą się wzajem

jak gdyby to były ich gody

nie walka kto bardziej się naje

huśtawki ich kule są tłuste

a kolby to karuzele

ptak w ptaka gabinet jest luster

lunapark co dzień jak w niedzielę

wirują ziarenka barwami

w nich blade mieni się słońce

i dzięcioł się skusi czasami

wbić dziób w oczka siatki wiszącej

ten siądzie ten sfrunie ten dziobnie

idź precz! podziel się! już wystarczy!

to kłócą się to znowu zgodnie

ucztują na koszt ptasiej karczmy

co spadnie im w śnieg z wysokości

wybiorą w nim brodząc jak dzieci

a sójka co też tutaj gości

choć duża to tchórzem obleci

2021

Noli turbare circulos meos

przyjęli uchodźcę z Mayflower

naiwnie życzliwi Indianie

płoche jelenie sikorki małe

wśród siebie dali mieszkanie

i wolność od ludzkiej głupoty

przed autodestrukcją schronienie

ciszy spokoju pieszczoty

leśnego życia spełnienie

 

za lasem moja pogarda

dla tego co tam zostało

cywilizacja nie warta

by tęsknić choć chwilę małą

 

niech świat ich tam pozostanie

mój tu gdzie drzewa i rzeka

nie wyrżnę was zbawcy Indianie

choć wszystkich zagłada nas czeka

nadejdą żołdacy tu tępi

z Rzymu by niszczyć i ścinać

podepczą moje okręgi

i nikt ich i nic nie powstrzyma

2021

Skrzydła

z marzeń naiwnych w puchu pisklęcia

o złotych blaskach w skrzydeł bieli

wyrwały pióra tajne zaklęcia

inni ku słońcu wzlecieli

i promieniami lotki pieszcząc

w  bólem rozdarte promyki

wiatrem z błękitu nieśli złowieszczo

brzmiące orlęciu okrzyki

nie wzlecisz w przestwór ażeby słońcu

jak król w królewskie popatrzeć oko

by nadać barwy na skrzydeł końcu

śniegiem skradzionym obłokom

nie chwycisz prądu ciepła pod skrzydła

niesiony zmysłów zawrotem

jak Ikar gdy mu ziemia tak zbrzydła

że nie chciał wracać z powrotem

przeszły do lotów lata najlepsze

a niebo co w orlim oku

od łez zdawało się jeszcze większe

ciemniało w żalu i mroku

wyzbył się nielot światła i ciepła

skrzydeł słonecznej pozłoty

błądząc nocami w tęsknoty piekłach

przeklinał wysokie loty

aż obrósł w pióra czarne od nocy

i charkot kruczy się z gardła

wyrwał ku chwale nieznanej mocy

co skrzydła mu rozpostarła

kruk w ciemność wzbija lot każdą nocą

zaklęć złych siły zwyciężył

gwiazd iskry w oczach czarnych migocą

na skrzydłach srebrzy się księżyc

 

2021

Anus Dei

ludzie własnej wbrew idei
nie są wielkim Opus Dei
lecz nawozem w glebie świata
wnet post mortem defaecatam

2019

foreign affair

Polak zmiękczyć Angielkę chcąc fajną
wyjął polskich napojów broń tajną
nieźle szło mu z dziewczyną
trunek był marki Wino
a tu ona mu mówi że łajno

2019

Hańba! czyli M. ż. G. s. r.

"Ktoś mnie zapytał z żalem, czemu piszę tylko o rzeczach złych, o smutnych przejawach naszego życia, a nie podnoszę stron dodatnich. „Pan tylko ma przyjemność, jak pan rżnie”. […] Muszę się przyznać, że rżnięcie istotnie sprawia mi przyjemność, ale nieraz entuzjazmuję się i piszę rzeczy pochlebne, tylko że o tym ludzie jakoś bardzo szybko zapominają. [...]

Mówią mi również: „Trzeba pamiętać, że państwo jest młode, że przeszliśmy okres […] niewoli […] i że Gdynia się rozbudowuje. Owszem. Mogę […] dodać w charakterze premii […] pierwsze litery: M. ż. G. s. r., co znaczy „Mimo że Gdynia się rozbudowuje”.

Otóż, M. ż. G. s. r., nie mamy szczęścia do pomników, pogrzebów i uroczystości narodowych. […] Sprowadzenie zwłok nie zastąpi ważniejszej sprawy produkowania żywych wartości. Za bardzo się troszczymy o przeszłość, a za mało o teraźniejszość. […] Ochrona zabytków przeszłości […] to rzecz bardzo wzniosła, ale musi być w jakiejś proporcji do troski o ludzi żywych. […] Gdyby nam się teraz działo znacznie gorzej niż przed […] laty, rozumiałbym może tę tęsknotę za przeszłością. […] Czczenie wszystkich walk przeszłości ma jeszcze jedno niebezpieczeństwo. Manifestują cześć dla zmarłych w walce z Ukraińcami we Lwowie. Zrozumiałą jest rzeczą, że i Ukraińcy pragną oddać cześć bohaterom walk o swoją niepodległość. Wynikają z tego starcia i konflikty bolesne i niebezpieczne.

A może by ogłosić moratorium na spłacanie długów wdzięczności narodowej […] i dać pokój „nawiązywaniom do świetnej przeszłości”. […]

M. ż. G. s. r., nie lubię naszych wystaw i wystawności, akademii i pogrzebów, rewii i manifestacji, nadymania i nawiązywania."

Antoni Słonimski, 1929

inwokacja

matko moja z Częstochowy
jak klasztoru broń mi głowy
by jej rymy częstochowskie
nie zdobyły z woli boskiej

jak niemowlę przed dwuwiekiem
tamto tak mnie weź w opiekę
prawie martwy tak jak ono
byłem cudem mnie wrócono
ojcu i nieszczęsnej mamie
w ostrej czy też ciemnej bramie
strzeż steraną moją głowę
przed dobranym kiepsko słowem

niech się z niego nikt nie dowie
jak szlachetne cenić zdrowie
i czy tylko się zdawało
że ktoś gra gdy echo grało
panicz z panną że nie siedli
lecz wśród gości chodząc jedli
że Żyd grajek gdzieś tam bawił
nim się z wojska sztabem zjawił
na weselu grać się wstydzi
ale panna młoda widzi
więc instrument wzrokiem zmierzył
wprzód nim w struny go uderzył
i fałszując że go trąca
bo mu targowica zmąca
i że Polska nie zginęła
bo jej obca moc nie wzięła
no a przecież my żyjemy
to i szablą odbierzemy

czy by tłumnie przyklasnęli
czy też durniem okrzyknęli
czy bym cierpiąc w bólu szlochał
czy szczęśliwie kogoś kochał
stopy będę ci całował
za opiekę tę dziękował
że choć miód i wino piłem
w księgach tego nie mieściłem
co by mogło przyjść do głowy
pochodzące z Częstochowy

2018

lekarstwo

ten poranek był początkiem
który zmienił się w dzień dziwny
jak jest czasem gdy szarlotkę
jesz i przejdzie cię dreszcz zimny
chłód towarzysz z tego lata
kiedy żar się ledwo zatlił
a już skonał w krwawych kwiatach
jakby w lata dzień ostatni
odkąd nie ma to znaczenia
jeśli pozdychają wszyscy
sto lat przejdzie nie pozmienia
twych obrazów we mnie czystych
w noc jak ta z syjamskich jestem
bliźniąt tym jedynym żywym
w płytkiej wodzie tonąć nie chcę
pragnąc rzeczy niemożliwych
drgam na stypie własnej tańcem
w ciemnej świętej tej godzinie
nim znów będę figurantem
krótkotrwały efekt minie
pozbawiony wiary gasnę
w zimnej fali pornografii
cudzych głosów się lekarstwem
leczę zanim szlag mnie trafi

2018

modlitwa na dzień imigranta i uchodźcy

uczyń boże świat bez wojny
by panował pokój wieczny
nasz dom szczelny i spokojny
i od obcych hord bezpieczny
ześlij wszystkim kapitalizm
kult własności i dobrobyt
aby nam nie odebrali
tego co z nas każdy zdobył
świętą wiarę daj nam jedną
jeden kościół owiec pełny
a pasterze strzyc je będą
ku twej chwale z owczej wełny
i owczarkom zaostrz zęby
by się trzoda nie mieszała
wszak największe zawsze względy
ma u ciebie owca biała
pozwól dostrzec w twarzach wstrętnych
obraz twój umiłowany
kiedyś z krzyża był już zdjęty
i wśród zmarłych pochowany
panie pomóż imigrantom
byle od nas jak najdalej
jeśli już się wyrwą stamtąd
jak Egipcjan morzem zalej

2018

wahadło

czuć coraz częściej dane mi teraz
że blisko mety przegrany bieg
kiedy nerwoból stawy rozdziera
w piersi się tłucze zaszczuty zbieg
jakby ktoś nie chciał dać mi zapomnieć
że kwestią tylko jest w który dzień
sędziowie biegu zgłoszą się po mnie
ostrzegą czy też zaskoczą mnie
czy będę chociaż mógł tak jak żołnierz
strzałem trafiony na miejscu paść
czy w lazarecie konał bezwolnie
w torturze klęski przeklinał czas
na nowo w każdym dniu wciąż się boję
czy to co czuję sygnałem jest
bym pozamykał rachunki swoje
czy to kontrolny czujności test
pewnie dni kilka mnie uspokoi
kiedy czas lepszy przydarzy się
wahadło wróci zwyczajem swoim
i tak jak wcześniej wystraszy mnie
parę kolejnych ruchów wahadła
serce zmęczone opadnie z sił
poczuję że mnie niemoc dopadła
i już się dłużej nie będę bił

2018

para

                             "i poczułem żal do losu
                              że jest miłość - ta prawdziwa
                              żal niemądry że w ten sposób
                              nigdy na mnie nie patrzyłaś"
                                                               J. Kofta

siedziała przy nim jakby przypadkiem
przy obcym który nie wiedział o niej
nieswój dostrzegłem patrząc ukradkiem
jak dłoń do jego wsunęła dłoni
poczułem ciepło spokojnych oczu
jej delikatność na sobie niemal
a on niczego jakby nie poczuł
milcząc w dal patrzył i serca nie miał
coś mnie zakłuło gdy czułą ręką
musnęła jego policzek prawy
i gdy widziałem jej twarzy piękno
a on zupełnie był nieciekawy
potem złożyła mu na ramieniu
głowę jak ufne i wierne szczenię
czemuś mnie wtedy z nim nie zamienił?
patrz teraz jak się sam w mgłę zamienię
gdy ona anioł a on gnom zimny
oczy jej będę rosą całował
czy to ja tylko sam jestem winny
by cudzym szczęściem mnie torturować?

2018

czwarty jeździec

huk w niebie i tętent i rżenie
iskry jak srebrne kamienie
sypią się w granitu otchłanie
mkną konie w siwej pianie
okrutni jeźdźcy w kulbakach
tratują - nie ujdzie nikt żywy
smaga z nich każdy rumaka
i płoną rozwiane grzywy
gdzie jeździec ściągnie wodze
tam wicher gromy tam skowyt
tam pogrom sieją na drodze
z księżyca ukute podkowy

ten pierwszy na koniu karym
głodem zabiera ofiary
czaszki o oczach zapadłych
bezzębne od dawna nie jadły
obciągnięte skórą kości
brzuchy wzdęte od próżności
lecz kto pokarm taki znajdzie
który karmi ducha
ten nie zginie w jeźdźca rajdzie
przetrwa pustkę brzucha

drugi spod gniadosza kopyt
krzesze ogień strasznej wojny
miasta palą się jak snopy
zbiera żniwo jeździec zbrojny
martwe dzieci ścięte głowy
gwałty rzezie strach bez końca
nie ucieknie nikt jeźdźcowi
lecz przechytrzy z piekła gońca
ten kto w tym który ucieka
rozpoznać zdoła człowieka

trzeci koń jest maści siwej
kosę ostrzy w jego grzywie
jeździec śmierci srebrnowłosy
i zabija srebrem kosy
bez mrugnięcia bez litości
nie ma kosiarz wątpliwości
wszystkich których kochasz stracisz
żonę męża dzieci braci
przestań kochać w głaz się zamień
kosa złamie się o kamień

możesz jeźdźców trzech oszukać
lecz nie uda ci się sztuka
taka z tym na koniu białym
gdy cię dotknie samotnością
gdy zwątpienia zrzuci skały
z beznadzieją z odmiennością
twoja zguba przesądzona
i bez głodu wojny śmierci
będziesz wieczność całą konał
o on triumf będzie święcił

2017
inspiracja / parafraza: Kult